عمومی

نقدی بر طرح ایجاد وزرای منطقه ای در کشور

در واقع ، این طرح از سوی ریاست جمهوری برای بررسی بیشتر به کمیته امور داخلی و شورا ارائه شده است. بر اساس ماده 1 این برنامه ، دولت سه ماه پس از تصویب این قانون موظف است بر افزایش بهره وری در اقتصاد از طریق تقویت عوامل تولید ، توانمندسازی نیروی کار ، تقویت رقابت پذیری اقتصاد ، حل و فصل بین المللی تمرکز کند. -مسائل منطقه ای و استانها و استفاده از سایر قابلیتها و قابلیتها. مناطق کشور باید به 10 منطقه تقسیم شود.

بر اساس این طرح ، یک وزیر برای هر منطقه از طرف رئیس جمهور برای ریاست شورای اسلامی معرفی می شود تا در حوزه نفوذ منطقه و حل مشکلات مشترک استانهای منطقه رای موثق کسب کند. وزرای محلی همچنین مسئول تصمیمات رئیس جمهور و کابینه خواهند بود.

در نگاه اول به نظر می رسد که فقدان مهارت های لازم و عدم بلوغ لازم است ، اما چنین طرحی سابقه ای قبل و بعد از پیروزی انقلاب دارد ، آخرین طرح به سال 1393 باز می گردد ، زمانی که برنامه وزیر کشور روحانی در در سال 1393 ، استانهای ایران توسط وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران بر اساس موقعیت جغرافیایی و عوامل جغرافیایی در پنج منطقه طبقه بندی شدند. هر منطقه دارای دبیرخانه دائمی تهران ، اصفهان ، تبریز ، کاممانسا و مهاتما گاندی ، به ترتیب یک تا پنج دبیرخانه منطقه ای است. این طبقه بندی رتبه بندی داخلی وزارت کشور است و یکی از اهداف اصلی این تقسیم بندی این است که دولت منطقه را به جای استان توسعه دهد. استانهای منطقه هر دو ماه یکبار و به نوبه خود در استانهای منطقه جلساتی برای حل مشکلات و مسائل منطقه ای داشته و در مورد توسعه متوازن در منطقه بحث و تصمیم گیری می کنند.

به نظر می رسد چنین طرحی نیازمند بازنگری بسیاری از قوانین و اجرای سیاست عدم تمرکز و انتقال قدرت دولت به دولت های محلی و حرکت به سمت نوعی فدراسیون در کشور است ، در غیر این صورت وزیران منطقه نقشی ندارند. تشکیل نظام فدرال از زمان انقلاب مشروطه در ایران تا پس از جنبش مشروطه صورت گرفت و با موافقت اولین قانون تقسیم ملی ، ایران شامل چهار ایالت و 23 استان شامل آذربایجان ، کورازون و سیسین بود. -فاس و کانادا. بلوچستان. با این حال ، جنبش های منطقه ای و ترس از خطر جدایی ایران دلیل تمرکز قدرت در دولت مرکزی شد که دهه ها پس از انقلاب ایران در سال 1978 ادامه یافت.

سه دهه پس از تصویب اولین قانون جدایی ایالت در سال 1316 ، قانون دوم واحد جداسازی ایالت ها را به جای “ایالت ها” به “استان” و شش استان شامل استانهای شمال غربی ، شمالی ، غربی و جنوبی تبدیل کرد. استان هیست سان و استان مکران تشکیل شد. در واقع ، تعداد این استانها دو ماه بعد به 10 استان رسید و روند تغییر استانها و مرزهای آن تا سال 1983 ، که سومین قانون تقسیم دولتها به تصویب رسید ، ادامه داشت.

نکته دیگر این است که یکی از راه های توسعه منطقه و استفاده از ظرفیت های محلی و استانی ، بررسی قانون شورا و انتقال قدرت دولت به شورای استان است که اکنون به یک شورای سازمان یافته و غیررسمی تبدیل شده است.

* نمایندگان سابق مجلس و فعالان سیاسی محلی

23215

دکمه بازگشت به بالا