فرهنگ و هنر

مردی که هرگز لبخند نمی‌زند!

حنیف قریشی، نویسنده و فیلمنامه نویس سرشناس، می گوید که پس از حادثه تلخی که سال گذشته برایش رخ داد، مجبور شد خود را با «کس دیگری شدن» سازگار کند.

به گزارش سلام آنلاین، این نویسنده انگلیسی-پاکستانی سال گذشته هنگام پیاده روی در رم ایتالیا به زمین افتاد و حالا در اولین مصاحبه آشکارا از این واقعیت صحبت می کند که دیگر وجود ندارد، توانایی استفاده از دست، بازو یا پاهایش دیگر. احساس استقلال او در هم شکست.

او هنوز نمی تواند از اعضای بدن خود استفاده کند و سال گذشته را در پنج بیمارستان مختلف گذراند.

قریشی می‌گوید: «ابتدا خجالت‌آور بود و بعد متوجه شدم که اهمیتی ندارد، از آنجایی که این تصادف احساس می‌کرد به یک «نمایشگاه» در محاصره پزشکان تبدیل شده است. شما به سرعت متوجه می شوید که بدن شما دیگر مال شما نیست … و توسط پرستاران و پزشکان مختلف آب بدنتان کم می شود. در این شرایط، شما از هر گونه احساس خصوصی دست می کشید: از بدن، از قلب، از روح، از هر چیزی که در مورد شماست.

حنیف قریشی پس از گذراندن حدود یک سال در بیمارستان قبل از کریسمس امسال به خانه بازگشت.

او گفت: “من باید با متفاوت بودن و داشتن روابط متفاوت با افراد مختلف سازگار شوم.” باید راهی برای زنده ماندن در این شرایط پیدا می کردم. “این ترسناک است که من نمی خواهم انجام دهم، اما باید هر روز کارهایی را انجام دهم که واقعاً نمی خواهم انجام دهم.”

او همچنین درباره اتفاقی که سال گذشته در ایتالیا برایش رخ داد، توضیح داد: «این‌طور مردن احمقانه است و می‌خواهم با دوستانم تلفنی خداحافظی کنم در حالی که آنها منتظر آمبولانس هستند، اما شریک زندگی‌ام می‌تواند «به خاطر مردم جلوی من را بگیرد. «آنها با دیدن مردی که در تلفنشان مرده بودند شوکه شدند.

قریشی افزود: برای من پیش آمده که همه مردند و همه آن زمان را خواهند داشت و فکر می کنم این زمان من است و واقعاً غیرمنتظره بود. “با این حال، فکر می کنم هنوز آماده نیستم. کارهای زیادی وجود دارد که می خواهم انجام دهم و هنوز آماده مرگ نیستم.”

نویسنده می گوید پس از این حادثه حس شوخ طبعی خود را از دست داده است و یک پرستار او را “مردی که هرگز لبخند نمی زد” خطاب کرد.

او همچنین گفت که دیگر نمی تواند موسیقی گوش کند: «نمی توانستم تحمل کنم. به نظر من خیلی تکان دهنده و غم انگیز است. من از خودم می ترسیدم و از وضعیتم بسیار افسرده بودم.»

قریشی در مصاحبه با بی‌بی‌سی همچنین اظهار داشت که «در حالی که جهان اکنون تاریک‌تر به نظر می‌رسد، من اکنون احساس می‌کنم» به واقعیت نزدیک‌تر هستم «و درک بیشتری از مهربانی مردم دارم. من باید روش جدیدی برای نوشتن پیدا کنم. دیگر نمی‌توانم ساعت‌ها پشت میزم بنشینم… نمی‌توانم از دست‌هایم استفاده کنم، نمی‌توانم از “قلم استفاده کنم. بنابراین من فقط حرفم را زدم.”

حنیف قریشی اولین بار در سال 1985 برای نمایش فیلم نامزد اسکار برای لباسشویی زیبای من به کارگردانی استیون فریرز درباره یک مرد جوان پاکستانی-بریتانیایی مورد تحسین بین المللی قرار گرفت.

او چندین رمان نوشته است، از جمله “بودای محلی ها” که برنده جایزه ادبی ویتبرد، “عشق سال غم انگیز”، “زادگاه من کجاست؟”، “صمیمیت”، “پایان خط زندگی”، جذب گرما، میهن، حومه شهر و خط مرزی و همچنین داستان های کوتاه، نمایشنامه و سریال.

انتهای پیام/

انتشارات اجتماعی

تحقیقگر تخصصی در زمینه تحولات اجتماعی و تأثیر آن بر جامعه. نگارش مقالات کوتاه و مفید.
دکمه بازگشت به بالا